Corneigh Hoff

Sonnet: bij het afscheid van een vader (1996)

als kind vond ik in jou vaak antwoord op mijn vragen,
dan weer bleef je ze schuldig: en wat zich niet verklaarde
maakte mij ongeduldig, ik bleef op aandacht jagen,
maar leerde toch al gauw: jouw zwijgen kende waarde

ik weet, geen boek zal van jouw leven ooit verhalen,
wat jij beleefd hebt meldt geen enkele kroniek;
bedenk dan: lichten, groot of klein, zij alle stralen:
jouw eeuwigheid leeft nu in mij, in mijn muziek.

weet jij nog hoe wij samen dan zochten naar die orde
die, schier onvindbaar, school in weerbarstig notenbeeld?
jouw klarinet, viool, moest de herschepper worden,
en uit de chaos kwamen ze: klanken, nog nooit gespeeld.

zo toont het leven zich: een stijgende crescendo,
en sterft dan weg, en sterft dan weg: o zacht morendo

(coda)

en nu: jouw stilte, een concert van louter rusten:
geluidloos mooi, intens, een zwijgende koraal;
jij bent op reis gegaan naar einders zonder kusten
wij blijven achter, en gedenken jouw verhaal.

zo ben je opgestaan, gaan lopen, oud geworden;
en, dood gegaan, roept nu jouw god je tot zijn orde.

Aan jou (2010)

Bij het afscheid van een dierbaar familielid

ik had mijzelf beloofd
dat ik niet huilen zou;
want, ach, zoals je zelf al zei:
jouw tijd was mooi en goed;

want ik had nooit geloofd
dat ik om jou, voor jou,
dat jij, dat ik, dat jij,
dat had ik nooit vermoed…

en later, toen ik sliep
en slechts mijn droom vertrouwde,
toen zag ik weer, terug in de tijd,
jouw tuin, gezond, en bont gekleurd.

o, ik huilde veel en diep
maar niet om jou, alleen om mij
omdat ik wil dat wat gebeurt,
niet gebeurt.

ik had mijzelf beloofd,
maar je weet wel hoe dat gaat:
beloften zijn soms niet betrouwbaar
en kort houdbaar…

ik zal voor jou geen standbeeld houwen,
geen kerk of schrijn voor je bouwen;
jou past geen enkel monument,
omdat je dat zelf allang al bent.

Toe, sla je arm eens om me heen (1992)

bij het overlijden van een bekende

toe, sla je arm eens om me heen
vroeg ik aan god toen ik nog leefde
mijn ziel, mijn wezen beefde
wij liepen samen, naast elkaar
alleen

kom, geef mij liefde, warm mijn hart
vroeg ik aan god, het leven rilde
mijn mond, mijn woorden trilden
wij liepen samen, naast elkaar
apart

nu vraag jij mij
sprak hij
nu vraag jij mij
om jou te geven
wat jij
sprak hij
alleen jij
jij
kan vinden
in het leven

bang, ik ben bang, neem die angst weg
vroeg ik aan god maar hij bleef zwijgen
rijp hing weifelend aan twijgen
wij liepen samen, naast elkaar
op weg

op weg, naar mij,
naar mij?
sprak hij
nu zoek je mij
naast jou

hier vind je mij
in jou