Sonnet: ik slaap de laatste tijd zo slecht (1992)

Bij het overlijden van een bekende

ik slaap de laatste tijd zo slecht, wil geen moment verliezen
al is het ritme van de klok hetzelfde als voorheen
het tikken is nu feller, alsof de tijd, steeds luider, zegt
dat elke tik een hamer is die stukken van mijn leven hakt

dan rest er niets dan gruis, een huis ineengezakt
fundering aangetast, een bastion geslecht
en als ik weer opnieuw probeer te bouwen, steen voor steen
is ‘t tegen beter weten in, de tijd laat mij niet kiezen

nu houd ik in mijn hand twee strijdige gedachten
ik weeg ze af, één links, één rechts, en zoek een evenwicht
dat er niet is, of wel; ik zoek tussen twee krachten
de vrede (woeste rust), een schaduw reikt naar licht

en licht leidt weer tot schaduw, tumult ontaardt in rust
de branding van een leven door de dood in slaap gekust